Van een ondraaglijke lichtheid
de vezels van een oude stam
het klamme zweet van je handen
terwijl je geest in vervoering raakt
niemand die tot je spreken mag
alleen jij begrijpt het mysterie
te weten hoe broos het worden zal

die trage, tengere tederheid
alsof je weer kind wordt
geduldig met lijnen en vouwen
je huid bleek en al doorschijnend
als een vroegtijdig verval
terwijl je ogen zweven
naar een onbereikbaar land

je vliegt op papieren vleugels:
“ draag mij, voer mij, raak mij”
je schrijft je naam tussen de goden
terwijl je danst op de snijlijnen
ken jij alleen de precieze plooien
terwijl je heel even de vlinder vergeet
die zo mooi uit de moerbeiboom vloog.

Thomas Rubico