Literaire avond, met Nederlandse en Vlaamse dichteressen

  
  

Lynn Frix ( Gent-Mariakerke )

Ze heeft een passie voor paarden en squash, wat niet altijd vanzelfsprekend is. Houdt van fotografie en studeren, en natuurlijk van poëzie…

Liefde,
één woord
duizend gevoelens
en toch,
onbeschrijfbaar.
voor velen
onwetendheid of
het spraakloos verlangen
naar onbegrensde kennis.
Het weven van draden der verbondenheid,
omwikkeld in een laagje
geduld en bescherming.
Liefdevolle tederheid.
Of misschien
het stiekem verlangen naar
dat andere.
Je handen bevend speels,
toch zachtjes
over m’n huid laat glijden.
Je lippen laten spreken
zonder er ook maar één woord
te hebben uitgebracht.
Verdrinken
in de golven van genot.
Kom,
en beleef je over m’n lichaam.
 

 

Katrijn Jonckheere ( Maldegem )



Of het aartsmoeilijk is toekomstige garagehouders en loodgieters de liefde voor de taal, laat staan de liefde voor de poëzie bij te brengen, moet je haar zelfs eens vragen. Maar deze germaniste deed tijdens haat studies bijna haar ogen dicht voor poëzie, je acht het niet voor mogelijk. But, she’s back in town. Damme Poetry Pieces en Achter Glas in Gent kennen haar naam. Als je haar out of poetry wil ontmoeten, dan ben je best een strand-, water-,bos-of fietsfanaat. Badminton kan ook.

 

 

Die Heimat
 
Ik herinner me zijn  dorp.
Het was een klein vertrek, grenzend
aan een grotere kamer.
 
Er stond een open boek waarin stond
dat Alice in Wonderland werd geschreven
door een mathematicus.
 
en alles viel toen. Viel op, viel op zijn plaats.
Nimmermehr werd een woord van Hitler,
dat wil zeggen Ooostenrijks, geen Duits.
 
En wij hadden geen alibi, geen schertsende bijnaam.
Wij bevonden ons nergens anders en hadden gebeden.
Wij bekenden schuld.
 
‘Er kleeft bloed aan zijn vingers,’ zei ze nog
‘maar hij wil geen dode bloemen op zijn kamer.’
En of dat schoonheid was.
 
Wij waren ontdaan.
Het was een klein vertrek. Het werd voltrokken.
Het is volstrekt.
 
Tine Ducatteeuw ( Waregem )

Op 28 februari 1979 schreeuwde Tine Moniek voor het eerst heel luid.
Waregem, een West-Vlaams dorp wist toen al: dit meisje roept het uit !
Maar omdat schaamrood met de eerste melkfles werd meegegeven
werd het een hele tijd stil en bleef het bij die ene gil.
Totdat Tines blooswater brak en alles mogelijk bleek.
Na een tijd wou Tine Moniek publiek en trok naar
Nederlandse plankenvloeren met haar eigen woorden.
Ook in eigen land voerde ze dames en meneren daarmee.
Met succes: de  theatervoorstelling ’Ontboezemingen’ gaat
Na twee jaar nog steeds op tournee.
Momenteel is Tine Moniek!fulltime woordenaar:
Overdag legt ze jongeren klanken en woorden in de mond en
neemt ze zelf haar dagelijkse portie taal in.
’s Nachts droomt ze met een letterhoofd de wereld mooier.
En als het nog kan overdondert ze met graagte volle zalen en
verkondigt daar haar poëziegeloof door presentaties en workshops.
Tine Moniek verspreidt het woord. Zeg het voort! Zeg het voort!
 

  
dromedaris stal mijn ogen
stak ze in deze doos
sloot de grendel met twee oren
gaf me slechts één keus:
ruilen kan voor mooie handen
een appel en een neus.

droomroosje ben ik zonder armen
rijk aan vijvers fantasie
de geur van kaneelstokken
maak ik zoet en zacht
plukken doe ik met mijn tong
ruiken met verlangen.
 
 

 

Ingrid Spilliaert ofte Mango ( Kortrijk )  
 



 

 Van de multiculturele VZW Makasi bekend van Café Au Lait, een initiatief van Ingrid zelf die van Vlaams-Kongolese afkomst is. Is een rasartiste die ook als balletdanseres-choreografe en muzikante ( Afrikaanse percussie-instrumenten) haar sporen heeft verdiend. Zij studeerde in Parijs en trad daar ook op. Op de Poëziewedstrijd 2004 bracht zij een performance die haar bij de twaalf halve finalisten bracht, maar ze haakte af voor verdere deelname. Eva Cox van het Poëziecentrum vond haar teksten wat te moeilijk.Natuurlijk worstelt zij nog steeds met een identiteitscrisis, je zou het voor minder…
Ingrid Spilliaert schrijft en spreekt in het Vlaams, in het West-Vlaams, in het Frans, in het Engels, in het Duits en als het even kan ook in het Lingala. Dit is geen gewone vrouw. Haar poëzie is beklijvend zondermeer.
Uit “ Atmosferen – plein nissi “


Wit zand, azuurblauw, opzwepende golven, eeuwig groen, olijf
Klavertje, besneeuwde bergen en een regenboog
Tourneeé !!!
-“ Misschien komen ze van ver “-

Spookdorpen, verlaten wegen, regen, hitte , een klavertapijt,
Tenminste iedere dag een lachend gezicht
Nederig dankbaar voor de natuur, de flora en het licht van de zon.
Zo, miniem je bent, hoe creatief ook, kleine steen, kleine slak, twee oogjes en tevreden met het licht
Een grote tuin met zicht op O
Moeilijk om na te denken, te veel rust om na te denken.
Me laten uitrollen van de zandheuvel.
Ik inviteer jullie aan de koninklijke dis met zicht op thalassa
Maneschijn en sterrenhemel.
Lopen op het zand, vloekend verbrandend ongeschoeide voeten.
Plein hiver in de zon een ouzootje, blik richting paidi mou ( mijn kind )
Denkend het laatste incident te vergeven.
Wijntje, krasietje en ook met lekker fayinto-eten.
Kretensische gitaren for those lost in fantasie en de energie van de zon.
Ik ontwaak en neurie het lied van de zee en jouw droom.
Tot op de dag de droom echt wordt en jij droomt van thalassa, de zee.
 

terug