Vergeten reizen

Altijd keren wij op onze stappen terug. Onwetend

halen wij hallucinante herinneringen aan beelden op.

We betreden hetzelfde landschap. Maar anders getekend.

We ontmoeten dezelfde mens. Ontevreden.Onvolkomen.

Krampachtig houden wij de momenten vast. Hardnekkig

boetseren wij pijnlijke pogingen. De naakte waarheid

schijnbaar verdoezeld in mistige contouren. Vreemd

hoe onze ogen door het landschap reizen. Afbraak.Verval.

Niets ontgaat ons. Van wie de auto. De laatste bewoner.

We vergeten wie we zijn. Onthouden alleen maar data.

Absurd bouwen wij nieuwe huizen, vergeten de charme

van oude golfplaten. Wij stapelen keramische schijfjes op.

Onze problemen zijn licht of zwaar. Ons leven een cirkel.

We vluchten weg naar diepe meren. Het water een spiegel.

We spelen het eeuwige spel. Linten in ons haar. Zelfspot

om te grote oren. Wij zijn eindeloos gestoord. Voortdurend

keren wij terug. Wij zoeken onszelf in wat ooit was. Waarom

vergane glorie? Waarom hebben wij stopsels in onze oren?

De schrik slaat ons om het hart. Wij willen het niet horen. 

We zoeken de schaduw van een hoge boom, vleien ons

in vele varens. Vuile plaveien verlichten onze stappen.

Wij denken aan treinen, maar zijn niet zeker. Wie droeg

hier ooit de zware zakken? Hoe groot was het schip?.

Waarom zien wij meer dan wie niet kijkt? Hoe zij zich

verschuilen in ivoren torens. Waanzin van een keizerrijk.

Hoe zij zichzelf ombrengen, wurgen met de eigen koorden.

Van Oost naar West reizen wij. Alleen wij zien witte wolken.

Wij bouwen oude silo’s in beton. Alleen wij zien de nerven

van een onontkoombaar proces. Wij rijden steeds maar verder

door het landschap. Woestijn en stenen. En wolken die  als

een tornado dreigen. We blijven staan waar anderen nooit

komen. Wij meren aan waar zij snel voorbijvaren. Ooit nog

worden wij een uitstervend ras. Onze ogen vallen op oeroude

materie. Verstarring van eeuwen geleden opnieuw geboren.

Waarom treurt een wilg en zat er iemand op het bankje er naast ?

Waarom hurken dat mannetje en vrouwtje daar neer?

Miljoenen bomen. Miljarden mensen. Niemand weet het.

Niemand ziet de ladder. Niemand voelt zijn arm. Hoe hij

de emmer water laat zakken en er één druppel overloopt.