Luc C. Martens
|
|
|
Port au Prince (Haïti-2010)
If God exists,
I hope he had a good excuse (Woody Allen)
sliep je toen de aarde hun bed nam,
hun thuis, hun kruis, hun geliefden ?
waar was je voor losgeslagen armen,
handen, verkrampt in hun laatste gebed ?
wilde jij dit gebroken staal, dit beton
dat ontwapend zwijgt in een valse stilte ?
wilde jij in dode ogen het gestold verhaal
van vijftien lange seconden ?
geen honden voor de wonden.
het oogwit vergroot, zwart gebrand
van dit geschokte land ligt hun taal
van broze hoop onder jouw kathedraal
in deze haven van bedrog
werden zij puin van jou
BRAZILIE
| a. avond in
Parati
de gouden schoener ankert |
b. Pelourinho
(Salvador di Bahia) de schandpaal verlaten nemen wij de mooiste foto’s van daken en kerken die zwart de slavernij uitschreeuwen beschaamd om het bloed van Afrika dat puur nog de capoeira danst of gemengd met vele kleuren luiert op het ritme van polè polè Pelourinho, waar het convento de San Franzesko ons verblindt, Franciskus zijn sandalen zoekt, buigt onder een gouden pij en het stigma van zijn Heer Pelourinho, waar engelen niet onzijdig zijn en nooit blond. waar de misdaad wordt bewaakt, men wacht op blanke heiligen met zwarte baby’s. |
c. Corcovada
(Rio de Janeiro) de bultenaar knipoogt naar de blonde die uitgestrekt jonge moeders ontvangt, mij koffie schenkt op suikerbrood zeepsteenogen waken over de heuvel van vroeger verderf, houden het evenwicht tussen sloppen en rijken, bossen en stranden boven de rivier van januari. |
d. Iguacu falls
waar mijn woord niet wordt gehoord ik, al mijn kracht van de natuur verloor waar vogels onbegrijpbaar vallen hoog, van beangstigend water daar hoor ik de helse stilte, ademt mijn hart vochtig de kilte daar werd van de duivel genoten beschermd door de diepste regenbogen. |
DE DANS DER DWAZEN
| a. in Afrika we meren aan in donker licht van duizend sterren, honderd fakkels verplicht bezoek aan zwart gezicht van het dorp dat weer ontwaakt op het ritme van djembés dansen barvoetse vrouwen de dans van de pelikaan alsof het hun laatste was geschoeid bewegen wij op zand, swing, quickstep-slow of foxtrot; de kalabas verliest zijn kadans in onze dans der dwazen. |
b. in Japan witte hemden, zwarte broeken halen de ochtend in op het ritme van elk voetpad beweegt een duizendpoot niemand struikelt, niemand valt niemand te laat, niemand kwaad in een gespleten wereld vol rauwe, korte klanken, de glimlach verkrampt witte hemden, zwarte broeken lopen voor de avond uit, dansen op elk zebrapad de dans der dwazen. |
c. in het
Midden-Oosten tussen zand, versteende rozen dragen woestijnschepen hun water voor thee onder dak van nomaden of voor grillen van oliesjeiks die hun dure ogen laten wennen aan het groen van echte bomen, bevloeid met kilometers water geruild voor olie in de pijp. op tapijten tussen vele kussens, door appels en tabak verleid, lurk ik op het ritme van het noorden de waterpijp, dans veel te vroeg de dans der dwazen. |