Geachte bezoeker,
Waarom volgende maand een Papier Salon in Sint-Amandsberg? Op de eerste plaats
omdat de VZW Kunstzin een continuïteit wou brengen in wat ooit als
‘papierkunsttentoonstellingen’ is opgestart, met name het initiatief “Als Papier
mij draagt©” (Jos Brabants). Vervolgens wil de VZW een breed publiek kennis
laten maken met een niet alledaagse kunstvorm. Het Papier Salon zal in dat
opzicht absoluut de moeite waard zijn, met kunstenaars uit Japan, Korea, China,
Denemarken, Duitsland, Nederland en België. Het geheel zal als een ‘mixture’
ogen van oosterse en westerse technieken en creatieve ideeën. Uiteraard zullen
de bezoekers moderne kunst te zien krijgen, maar met een ziel die uit de
aangewende materie (het papier) zelf spreekt. Het papier dat eeuwenlang als
‘kunstmaterie’ zeg maar in een oosters hoekje verstopt werd, komt vandaag bij
ons meer dan ooit uit zijn verdomhoekje. Karton dat niet zo maar karton meer is,
maar uitgroeit tot een heus beeldhouwwerk. Op die manier ontstaat er een
fascinerende, nieuwe wereld. Al de kunstenaars nodigen de bezoekers dan ook uit
binnen te treden in hun ‘nieuwe’ papieren wereld om te ontdekken hoe oneindig
gevarieerd elke papiervezel wel is. Je kan als het ware het ritme van de
moerbeibast betasten, je kan het Vlaamse vlas voelen, je kan het katoen strelen
en je vingers laten dwalen over de vezelhennep. Papier is immers een levend,
plantaardig ‘wezen’ dat deel uitmaakt van de grote ‘Natuur’ en waartoe wij als
mens vast en zeker behoren. We dragen het papier in ons, maar zijn er ons
misschien niet van bewust. Droomt elke papierkunstenaar er niet van om ooit zelf
zijn papier te ‘scheppen’, met zijn eigen handen. Voor sommigen onder hen gaat
het zelfs nog verder en borrelen er spontaan gedichten op uit het diepste van
hun ziel en zo worden ze één met hun papier. Anderen experimenteren met
traditionele familiemethoden en traditioneel papier zoals het Koreaanse Dak
papier en komen zo tot nieuwe creaties, nieuwe inzichten. Trouwens, precies dat
‘omvormen’ maakt papierkunst zo verbazingwekkend, maakt papierkunstenaars tot
soms
wonderlijke wezens, tot tovenaars. Er is ook nog een ander aspect dat onze
aandacht verdient, met name de kleuren. Voor wie niet zo vertrouwd is met
papierkunst en kleuren doorgaans associeert met schilderijen, wacht wel een zeer
aangename verrassing. Papierkunst is namelijk vaak zeer kleurrijk, zeer verfijnd
en straalt een poëtische dimensie uit die boven de alledaagse “grijsheid”
uitstijgt. Zelfs wit papier dat aan groene valleien doet denken, aan het roze
van de liefde, aan de zachte, blauwe droefheid van een riviertje, aan de kleur
van eikenbast of aan wonderbaarlijke, kleurrijke vlinders. Bovenal blijft ook
een papierkunstenaar een zoeker die telkens weer opnieuw balanceert tussen in
wat binnen in hem of haar leeft en wat hij of zij naar buiten brengen wil. In
die onvolkomenheid is de kunstenaar op zijn mooist, is hij of zij misschien wel
een tovenaar of tovenares, maar geen god of godin. In die onvolledigheid is hij
of zij gewoon een mens die van mensen houdt en bovenal het papier lief heeft.
Alleen wil hij of zij zichzelf zijn temidden van anderen. Ik ben er stellig van
overtuigd dat elke deelnemer of deelneemster aan het Papier Salon 2005 op deze
golflengte zit. Ze zeggen het niet zozeer met woorden, maar als je heel goed
naar hun ‘papier’ kijkt, dan kan je het echt lezen. Die dialoog, geachte
bezoeker, moet je vast aangaan, je zal je er goed bij voelen en zij, de
kunstenaars, zullen je er dankbaar voor zijn.
Thomas Rubico
