Galerie Etienne Dewulf

Gedreven Gentenaar. Draait niet rond de pot. Recht voor de raap. Geboren in het teken van de leeuw en wedergeboren in de tachtiger jaren met een "klomp klei in zijn maag". Duivel-doe-het-al (zelf). Bouwer en opbouwer. Futurist en spoorzoeker in verre verledens. Decorateur van beroep. Magicien van het decor en van de driedimensionele kunsten. Puike organisator. Lesgever (in eigen atelier en elders) aan niet meer te tellen kleiminnende leerlingen. Als het maar even kan, vormt hij zelf een klomp klei tot een kunstwerk om het daarna te rookstoken, overgeleverd aan de grillen van het vuur. Zo deden de primitieven het, zo doet hij het ook.

Etienne Dewulf is vrouwvriendelijk. Nog altijd straalt het heilig keramiekvuur uit zijn ogen en zijn gebaren. Gewoon een passie. Het zelf doen en de eigen ondervinding meedelen aan anderen. Hij vertoeft al meer dan zestig jaren op deze aardkloof. De goden ontdekken stilaan zijn keramische aanwezigheid. Als ze nu nog zijn passie delen, kan het nog goed komen met het keramisch landschap in Vlaanderen en omstreken.

Thomas Rubico

Hoe wordt je eigenlijk keramist?

In het geval van Etienne Dewulf word je dat als autodidact. Jawel. Maar als een rode draad lopen de workshops en de stages door heen pakweg de laatste vijftien jaren van je kunstenaarsloopbaan. Je bent dus een laatbloeier. So what?

Zijn leraren en leraressen dragen ronkende namen in de wereld van de keramisten. Henny Monsma-Gevers (primitieve potten), Jane Perryman in Cambridge (uit steengoedklei en porselein ragfijne schalen maken en spelen met pigmenten en stains voor kleurige slibs), Margot Spiegel-Kramer (indiaanse slibs en sulfaten), de groet Achiel Pauwels (figuratief boetseren), Kees Hoogendam (met hout gestookte flessenhalsoven), Yang Seungho (koreaanse meester), Philippe Chazot (figuratieve werken in brons en klei).
En verder zijn er Peter Starkey (GrB), Hein Severyns (NL); Tjok Dessauvage (B), Olav Stevens (NL), Jannek Kazmierczak, Sacha Wardell (GrB), David Roberts (GrB) enz…
Etienne Dewulf heeft het ongeveer allemaal gezien van handopbouw, Afrikaanse Potten, over gibsbewerking, decoratietechnieken, zoutglazuren, houtovenbouw, porseleingieten, naked raku en zelfs porseleinschilderen. Maar een pottendraaier is hij nooit geworden. Nee potten draaien ligt hem niet. Zijn voorliefde gaat uit naar de handopbouw/rookstoken en naar het spel van het vuur, naar het hout, het zaagsel en het papier.

Een kunstenaar wil wel eens naar buiten komen…

fragmenten uit de publicatie, verschenen na de tentoonstelling van Etienne Dewulf 'Paren' in maart 2007

De eigen –of groepstentoonstellingen zijn niet meer te tellen. Zijn drang om zelf bij te leren en anderen iets bij te brengen bracht hem zowat van de Toverdoos destijds in Gent tot de Biennale d’art céramique in Aubagne Frankrijk, van de Passage Roux in Parijs tot bij de Minotaurus in Brugge.
Te veel eigenlijk om het zich nog te herinneren. De expositie van zijn werk in de eigen galerie aan het Campo Santo te Sint-Amandsberg-Gent niet te na gesproken.
Daarnaast heeft hij ook kansen geboden aan andere keramisten om bij hem te exposeren en zijn ook andere disciplines aan bod gekomen. En ook de muziek en de poëzie liggen bij Etienne Dewulf in een wel heel apart laatje.

De leraar

Aan scholen en vrije academies in Vlaanderen en Nederland gaf hij les. Met ongelooflijk veel geduld. En bovendien weet hij, nu nog meer dan vroeger, in zijn eigen atelier een soort intieme sfeer te scheppen die de cursisten meteen op hun gemak stelt. Zij kunnen zich spontaan uitleven en hij staat ze prompt met raad en daad bij. Meer dan 400 cursisten volgden bij hem een workshop.

En hoe denkt Etienne Dewulf daar zelf over.

In feite hebben de potten en schalen van de Pueblos Indianen in Nieuw Mexico langs de Rio Grande rivier en de indianen van het Lluari-Masca imperium in Peru mij een beetje gek gemaakt. Hun geesten hebben mij betoverd. Er is zelfs meer, ze hebben een kentering in mijn artistieke loopbaan teweeggebracht. Het langzaam opbouwen, het uren schrapen en het geduldig polijsten om daarna de decoratie aan te brengen heeft mij gefascineerd. En dat ene moeilijke moment van het loslaten, het overgeven aan de grillen van het vuur heb ik ondertussen leren verwerken.
Het nooit weten hoe je werk er gaat uit komen, geeft me precies die kick om het steeds weer opnieuw te proberen. Soms zijn de goden met mij, soms tegen.
Al naargelang de stemming. Denk ik. Met de dingen van de natuur valt nu eenmaal niet te spotten. Pas als de natuur er zich mee gaat bemoeien, besef je hoe klein je als mens en als kunstenaar bent.

En de kunstcritici?

Jan Goes: ‘een gevoel van vreugde overvalt de kunstenaar steeds bij het zien
van de.. inbrandingen’
Theo Franssen: De keramieksculpturen van Etienne Dewulf creëren een onmiskenbare sfeer van verfijnde intimiteit om zich heen: een gevoel van rijkdom en schoonheid. Sacraliteit uit aarde.
Het zijn kunstwerken die de toets van de getallenteerde vakman en de kritische kunstenaar met succes doorstaan.
Hugo Brutin: ‘hij is een autoriteit geworden op het vlak van het rookstoken en de handopbouw’
André Baert: ‘respect voor de materie. Respect voor zijn vakleraars.. eerst de klei, dan de tinten, de kleuren, de tekens. Hij is een geduldig keramist.’

Thomas Rubico