IMIGONGO
De schilderingen worden nu op losstaande panelen verwerkt. Eigenlijk worden de muurschilderingen, waarvan de uitspringende ribben met kalvermest zijn gevormd, op de binnenmuren van de woningen, als decoratie, aangebracht.
TWA POTTENBAKSTERS TE GITARAMA
In Rwanda behoren de pottenbakkers tot de Twa-stam, oorspronkelijk nomaden, een dwergvolk en minderheidsgroep, die aan de zelfkant van de maatschappij leeft.
Hun aardewerk is bestemd voor huishoudelijk gebruik.
De potten worden met de hand gemaakt, soms voorzien van een eenvoudige versiering, ingekerfd met een steen of glasscherf. Ze worden gebakken op grasvuur, niet in een oven. De temperatuur overschrijdt zelden de 700 graden.
POTERIE DE GATAGARA
De kleigrond wordt gewonnen uit de nabije moerassen. De heuvelen , in de omtrek, leveren zand, kalk, talk, veldspaat, kaolien (porselein), as van gras en hout, hematiet.
De bosgronden die vervuild zijn door kobalt en chroom worden benut om glazuur te maken. Mica vindt men in de bermen. Hout is de enige brandstof en wegens de ontbossing een groot probleem.
Dwars door Rwanda, een verslag door Thomas Rubico
Spectaculaire beelden van de ravage die
het water ( erosie als ravijnen bijna) aanricht in het centrum van Kigali en de
actie van een Belgische ingenieur “africain” die in Europa wat steun los kreeg
en natuurlijk de medewerking van de Rwandezen, vooral via doodgewone
handenarbeid... Maar ook prachtige natuurfoto’s van misschien wel het mooiste
land van Afrika dat nu langzaam herstelt van de genocide. En daartussen
natuurlijk Etienne en zijn zonen op zoek naar de wortels van de keramiek. Ovens
die er nog zijn maar niet gebruikt worden. Pygmeeën die niet meer zo klein zijn
als op de afbeeldingen die wij ooit in onze kindertijd in de Congo-boekjes
zagen. Unieke foto’s voor slechts 20 euro te koop aangeboden ten voordele van
het schooltje van zuster Mary in Kibungo. Gewoon een kwestie van dakgoten om het
zo broodnodige water te kunnen gebruiken. De galerie was gevuld met alweer goed
volk, om maar te zwijgen van de zusters die, hoewel zij op Sint-Amandsberg
wonen, de galerie voor de eerste keer in hun leven te zien kregen. Presentator
van dienst, Etienne, meer een man van beelden dan van woorden, wist het publiek
toch met soms maar enkele rake woorden op de juiste plaats, in het hart dus, te
treffen. Het werk dat zijn zoon daar in Navo-verband doet, is trouwens ook niet
te onderschatten, Hutu en Tutsi zijn korte woorden, maar als ze langer worden is
er waarschijnlijk heel wat overredingskracht nodig om ze weer kort te maken.
Enfin, Etienne en zoon Martijn als fotografen, alweer een nieuwe ontdekking.
Alleen, de voorstelling mocht wel een ietsje langer duren. En nog een ietsje
meer volk over de vloer.
(Thomas Rubico).
