BLEU, BLANC, ROUGE
In een tijdperk waarin we hier in Vlaanderen nog amper een woord Frans durven
uitspreken intrigeerde mij deze titel. Zelfs ZWART, GEEL, ROOD is amper nog aan
de dagorde vandaag. Welke motivatie zat daarachter?
Het kon niet anders of het waren drie eigenzinnige individuen die de handen in
elkaar geslagen hadden om 2009 in te zetten met een kaakslag om ons eens voor
goed en altijd wakker te krijgen uit een grijze apathie en onpartijdigheid. Of
was het om onze enggeestigheid open te trekken tot buiten de landsgrenzen?
Met de gekende geestdrift van Etienne Dewulf, kon ik mij daar wel iets bij
voorstellen. ‘Gedreven Gentenaar. Draait niet rond de pot. Recht voor de raap.’
Staat er op zijn website te lezen.
Maar voor de zekerheid en ook de duidelijkheid ben ik toch te rade gegaan bij
onze drie kunstenaars die hier in de Galerie Etienne Dewulf tentoon stellen, nl
Etienne Dewulf zelf met keramiek, Jacques Coenye met batik en Eddy Geeraerts met
papiercreaties.
Deze Galerie bestaat ondertussen 14 jaar en Etienne heeft deze site kunnen
uitbouwen tot een platform voor menig kunstenaar uit België, Europa of
daarbuiten.
De keramiek van Etienne is hier altijd aanwezig en vormt de ziel van deze
culturele ontmoetingsplaats. De ene keer staat zijn werk discreet opgesteld als
dat puntje op de i, de andere keer staat de keramiek in volle glorie te
schitteren en kan je er enkel maar in bewondering voor staan, zonder woorden,
gewoon waarderen en respecteren.
Respect, omdat je dat vakmanschap voelt dat de klomp klei tot dat bepaald
voorwerp gemaakt heeft waar je nu in bewondering voor staat. Een voorwerp dat
emoties uitstraalt. Emoties die ik moeilijk onder woorden kan brengen omdat ik
geen poëet of woordkunstenaar ben. Maar dat belet me niet om ontroerd te zijn
voor een keramisch kunstwerk van Etienne Dewulf dat nu eens harmonie en passie
uitstraalt en dan weer hard en bruut kan overkomen. Een weerspiegeling van het
leven zelf.
Met lucht, aarde, vuur en water moduleert Etienne Dewulf zijn passie tot
concrete materie met een ziel.
Ik acht mij gelukkig zo een materie met ziel bij mij thuis te hebben!
Jacques Coenye heb ik voor het eerst ontmoet tijdens de Gentse Feesten van 1998
of 1999. Ik was toen promotie aan het maken voor de eerste Internationale Batik
Conferentie in Europa die ik in Gent organiseerde in 1999.
Ik herinner het me nog goed. Hij was de man die ooit gebatikt had en vond dat
dit een medium was die meer appreciatie verdiende. Uren zijn we daarover bezig
geweest.
Jacques heeft toen aan enkele activiteiten van de Conferentie deelgenomen. Zijn
passie voor de techniek was opgelaaid en hij volgde daarna nog enkele van mijn
gespecialiseerde workshops en ook van mijn collega’s en het kon niet meer stuk.
Jacques was gelanceerd in de batiktechniek.
Maar Jacques blijft een dromende duizendpoot.
Als je zijn biografie bekijkt is hij ook nog fotograaf, aquarellist en
houtdraaier naast een vroegere loopbaan. Alles doet hij met evenveel overgave en
enthousiasme.
Inmiddels heeft Jacques Coenye zijn lauweren verdiend onder de batik
kunstenaars.
Zijn grote inspiratiebron is het landschap van ZW Engeland, vooral het Nationaal
Park Dartmoor, het hart van Devon, een plaats waar hij lang verbleven heeft.
Het wisselende licht dat over dat landschap doolt, probeert Jacques weer te
geven in zijn schilderijen. Anderzijds merk je in sommige van Jacques’ recente
creaties een subtiele aanwezigheid van menselijke gedaanten. En zelf zegt hij
ook nog dat zijn composities een oorsprong vinden in het creëren van een chaos
waarin orde wordt geschapen.
Orde en chaos blijken constant door elkaar te lopen bij Jacques. Hij is
voortdurend met meerdere projecten bezig en ik ben nu een beetje de draad kwijt
geraakt van zijn huidige (neven)activiteiten…
Vandaag heeft Jacques blijkbaar het verfbad herontdekt in de techniek die wij
als BATIK omschrijven. Het particuliere in zijn recente schilderijen is nu het
gebruik van indigo verfbaden als een soort sluier over zijn geschilderde
creaties met was en kleurstoffen.
Indigo is de kleurstof dat bij de Miao in ZW China reeds van ver voor onze
tijdrekening gebruikt werd voor hun technieken met wasreservering, Batik dus.
… En hier hou ik mezelf tegen om niet verder uit te weiden over batik, ook mijn
grote passie …
Eddy Geeraerts is eveneens een gepassioneerd wezen in al zijn vezels… want
‘vezels’, dat is het domein van Eddy. Het maken, bedrukken, kleuren, bewerken en
verwerken van papier blijven een eeuwigdurende uitdaging voor hem. Als je met
Eddy hierover begint te praten, dan wordt dat gemakkelijk een avondvullende
activiteit tot in de kleine uurtjes. Uitgepraat raakt Eddy nooit over ZIJN
papier.
Recyclage is een basisbegrip voor hem dat met momenten zeer ver gedreven wordt.
Geen compostbak is dan nog veilig als Eddy in de buurt is. Elke vezel is een
nieuwe uitdaging voor een nieuw experiment. En geef toe, die experimenten mogen
gezien zijn. De werken van Eddy die hier aan de muur hangen, zijn één voor één
het resultaat van een zoeken naar andere mogelijkheden bij het verwerken van
vezels en bindmiddelen. Eddy is niet de man van series, nee, elk werk is een
nieuwe zoektocht.
Eddy Geeraerts, een eeuwige twijfelaar op een eeuwigdurende zoektocht.
De symboliek van kleuren speelt ook een grote rol in zijn creaties.
Eddy verdiept zich bv in de betekenis van het kleurgebruik in de nationale
vlaggen van o.a. Frankrijk en Polen. Maar hieruit kan hij geen duidelijke
gemoedsverklaring vinden voor de kleuren rood wit en blauw.
Anderzijds brengen het zich afzetten tegen het communistisch denken, het
individualisme en de vrijheid van het individu een idealisme teweeg dat terug te
vinden is in het Franse ‘Egalité, Fraternité et Liberté’. Aan de drie kleuren
rood, wit en blauw kunnen hier nu wel emotionele waarden verbonden worden.
Eddy gaat spelen met de drie kleuren met een lichte verwijzing naar de ‘Fraternité’.
Voor de techniek in zijn werk verwijst Eddy naar de eenvoudige weefkunst van de
Inca’s en refereert hij soms naar de inkleuring van de Pacha Mama waarbij de
Moeder der Aarde een schrikgod is die men moet koesteren en eren.
BLEU, BLANC, ROUGE… Drie kleuren, drie kunstenaars, drie technieken: drie maal
het gebruik van pigmenten met uiteenlopende resultaten.
De intensiteit van de kleuren is ontegensprekelijk verschillend naargelang de
drager. Dat valt op.
In de papiercreaties van Eddy Geeraerts zijn de kleuren primair, intens en
levendig.
In de schilderijen van Jacques Coenye zijn de tinten gedempter vanwege de
superpositie van transparante kleurlagen.
In de keramiek van Etienne Dewulf worden de nuances ingehouden door het
rookstoken.
Etienne blijft trouw aan zijn keramiek met handopbouw, zijn rookstoken en ook
raku. Het toevertrouwen van zijn met finesse gemodelleerde kleivormen aan het
natuurelement vuur, blijven hem biologeren.
Wat heeft deze drie totaal verschillende kunstenaars samen gebracht in deze
tentoonstelling? Kan men zich afvragen. Wel, in de eerste plaats de waardering
voor elkaars werk. En stuk voor stuk zijn het eigenzinnige individuen met veel
levenservaringen, professionalisme en een goede dosis humor en relativeringzin.
Ik nodig het publiek uit om bij elke keramiek van Etienne, elke schilderij van
Jacques en elke papiercreatie van Eddy te proberen begrijpen hoe zo ‘n werk tot
stand is kunnen komen. Van het eerste idee tot de realisatie ervan. En dan
bedoel ik: de gedachten van de kunstenaar, het vakmanschap, de evolutie in de
creatie, de afwerking en ten slotte het loslaten van dat stukje van jezelf dat
hier nu aan de muur hangt, op een sokkel staat…
Spreek de kunstenaars aan, zij zullen u graag rondleiden in de achterliggende
gedachten van hun kunstwerken. Zij kunnen u meenemen in hun wereld van creatie,
beeldspraak en verbeelding.
Ik ben ervan overtuigd dat dit boeiende perspectieven kan openen voor u én voor
de kunstenaar.
Vooraleer mijn toespraak te beëindigen, wil ik u ook uitnodigen op enkele
activiteiten die in de Galerie doorgaan tijdens deze tentoonstelling:
Op vrijdag 6 februari wordt hier de film BLEU gepresenteerd uit de trilogie BLEU
BLANC ROUGE van regisseur Krysztof Kieslowski met o.a. Juliette Binoche
Op zondag 8 februari is het de Dag van de Ambachten en zullen onze drie
kustenaars hier aanwezig zijn en demonstraties geven die in hun actieterrein
liggen, zoals schilderen, batik, papier, keramiek en monoprint en misschien nog
veel meer.
Op zaterdag 14 februari vieren we Sint Valentijn met tussen een etentje en een
drankje Thomas Rubico versus Saint Amour. Over Valentijnse lingerie en Thomas
Rubico y el sexo.
Om te weten wat we ons daar moeten bij voorstellen, kan je inschrijven bij
Etienne om er op 14 februari bij te zijn.
De leden van vzw Kunstzin worden hier nog persoonlijk over bericht.
Wenst u lid te worden, één adres: onze gastheer Etienne Dewulf.
Geacht publiek, onze drie kunstenaars en ikzelf appreciëren uw aanwezigheid en
hopen u terug te zien op één van de komende activiteiten maar ondertussen laten
ik u genieten van deze unieke tentoonstelling.
Er rest mij enkel nog veel succes toe te wensen aan Etienne, Jacques en Eddy.
En u te danken voor uw aandacht.
Rita Trefois
1 februari 2009
Galerie Etienne Dewulf
Verkortingstraat 44, 9040 Gent – Sint-Amandsberg