« verheerlijking» is heerlijk maken, in glorie verheffen, in de hoogste mate prijzen, also schrijft « Van Dale » in het “Groot woordenboek der nederlands taal”

“Van” is wat moeilijker te uit te leggen want het woordenboek heeft 2,5 blz  nodig om dit woordje van 3 letters te omschrijven.

“De”is een lidwoord van bepaaldheid, met nadruk “gebezigd” om de beste in zijn soort aan te duiden.

“Vrouw”: volwassen mens van het vrouwelijk geslacht. Dit alles volgens Van Dale’s woordenboek.

Aangezien ik nu toevallig zelf een vrouw ben zou ik mezelf kunnen verheerlijken, maar nee, de voorzitter had het idee om te schrijven “de vrouw”, de vrouw dus in het algemeen en niet die of gene vrouw. Nochtans had ik liever gehad dat de titel klonk als “de verheerlijking van jezelf als vrouw”.

Ik had dan tenminste Jef Hoeybergs kunnen opbellen om hem te vragen hier en daar wat rimpeltjes weg te snijden, mijn neusbeen een tikkeltje af te schaven en mijn billen en buik wat te liposucsen. Mijn borsten zouden stevige strakke gladde rechtopstaande siliconenbergjes worden en mijn taille zou in de keuken kunnen gebruikt worden als zandlopertje.

Dan had ik naar Vitaya kunnen e-mailen en me laten inschrijven voor een lifestyle programma en me knalrode schoentjes en een lieflijk sexy uitziend jurkje laten aanmeten en mijn haar in de zeven kleuren van de regenboog laten verven. Mijn ogen zouden een schilderijtje worden en mijn glossy lippen zouden rond en vol gespoten worden alsof ik de zuster was van Angeline Jolie.

Of ik had nog kunnen meedoen aan het TV programma “mooi bloot “ en dan had ik jullie nu een machtig grote foto van mezelf in mijn perfecte nakie kunnen geven. Zou dat geen verheerlijk zijn! Ik zie jullie lichtjes achterover leunen in je stoel, ik zie jullie doodgewone monden openvallen van verbazing, en de kreetjes “wauw wat een lekker stuk” zie ik zo van tussen jullie glamourloze lippen dampen. Ik zou op een glazen voetstuk staan , geprezen worden en mijn innerlijke “ik” zou meters ver in het rond te zien zijn.

Maar helaas, niets daarvan, geen verheerlijking voor een vrouw van zestig met een wat uitgezakt buikje en hangborstjes. Met hier en daar een rolletje spek te veel en een gecompliceerde “ik”.

De voorzitter wou het netjes houden en dus gaat het om “de vrouw” in het algemeen.

O ja, in het algemeen: ik zag in Egypte in de straten van Caïro op een zwoele vrijdagavond massa’s wit geklede mannen die lurkten aan hun waterpijp. Op zaterdag zag ik slechts enkel de ogen van hun zwartgesluierde vrouwen.

Las ik niet onlangs in de krant dat miljoenen vrouwen, dus “de vrouw” genitaal wordt verminkt in naam van de verheerlijking van de vrouw? En is een “maagd” niet verheven boven alle vrouwen?

Laten we dan maar zwijgen over internet waar verheerlijking gelijk staat met eigen ongeremde instincten van mannen en vrouwen.

Ach, “de vrouw”, ik zie ze in alle kleuren en vormen, gewone en bijzondere, valide en mindervalide, feeksen en engelen, doortrapte en kinderlijk naïeve, rijke en hulpbehoevende, pessimistische en optimistische, intelligente en minderbegaafden, ik zie er hele wijze en heel domme, er zijn moeders en dochters, moordenaressen en vrouwen vol mededogen, jongvolwassenen waarvan de hormonen door hun lijf gieren en oude vrouwen wachtend op de dood, oppervlakkige vrouwen en vrouwen die leven vanuit een diepe innerlijke spiritualiteit, vrouwen die de stuwende moederoerkracht in zich dragen en vrouwen ragfijn als een harp. De paren van tegengestelden zijn eigen aan onze soort. Maar ligt de verheerlijking van “de” vrouw niet juist in haar verscheidenheid?

Laten we bovenal niet vergeten dat vrouwen toch ongeveer de helft van de menselijke soort uitmaken op dit piepkleine aardebolletje in ons zonnestelsel.

Ik verheerlijk onze vrouwen “omdat ze de beste in hun soort zijn” en dat doet geen man hen na.

Van Renterghem Magdalena

Waarschoot 7 september 2008